Tης Λίλας Κοζυράκη

Επικεφαλής Παρατηρητηρίου Καταστρατήγησης Δικαιωμάτων Δανειληπτών και ιδρυτικού μέλους της Ευνομίας

Προ πενθημέρου η έγκυρη ενημερωτική ιστοσελίδα dikastiko.gr δημοσίευσε άρθρο με τίτλο “Εισήγηση – γραμμή? στη Σχολή Δικαστών: Να απορρίπτετε τις αιτήσεις των δανειοληπτών για τον ν. Κατσέλη επικαλούμενοι ότι είχαν δόλο!

Το άρθρο της ιστοσελίδας dikastiko.gr εδώ

Οπως συνάγεται από το περιεχόμενο του άρθρου, η Εθνική Σχολή Δικαστών έλαβε ένα κατευθυντήριο κείμενο βάσει του οποίου γίνεται από τον συντάκτη του στάθμιση συμφερόντων μεταξύ των ισχυρών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και των αδύναμων δανειοληπτών με την πλάστιγγα να γέρνει υπέρ των πρώτων, επί τη βάσει ενός έωλου και ψευδούς επιχειρήματος ότι οι δανειολήπτες γνώριζαν πως θα περιέρχονταν σε αδυναμία εξυπηρέτησης των δανείων τους λόγω της επιγενόμενης οκονομικής κρίσης, κι άρα θα πρέπει εφεξής να τεκμαίρονται συλλήβδην ως δόλιοι από τους δικάζοντες σε δεύτερο κατ΄έφεση βαθμό τις αιτήσεις του ν. 3869/2010 (γνωστού ως νόμου Κατσέλη) Πρωτοδίκες. Με απλά λόγια, ο συντάκτης του εν λόγω κειμένου στοχεύει στη διαμόρφωση μιάς ενιαίας απορριπτικής των αιτήσεων των δανειοληπτών δικαστικής “γραμμής”.

Το συγκεκριμένο άρθρο που σ’ ένα ευνομούμενο κράτος δικαίου θα είχε ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων από κοινωνικούς φορείς αλλά και θεσμικούς εκπροσώπους των δικαστών και των συλλειτουργών της δικαιοσύνης δικηγόρων, ενώ ταυτόχρονα θα είχε διαταχθεί αμελλητί από την αρμόδια εισαγγελική αρχή η αυτεπάγγελτη έρευνα των όσων εν προκειμένω καταγγέλλονται, για το ελλαδικό ωστόσο κράτος της μεταμνημονιακής εποχής “ο μήνας έχει εννιά”.

Τι έχει συμβεί λοιπόν και η αξιακή κατρακύλα του νεοέλληνα δεν έχει πάτο?

Πού οφείλεται η ανασταλτική των φυσιολογικών αντιδράσεων, ηθική παρακμή μας?

Στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ είναι γνωστό από χρόνια ότι το εγχώριο χρηματοπιστωτικό λόμπι αφού ανακεφαλαιοποιήθηκε τρεις φορές τη μνημονιακή δεκαετία απορροφώντας το 95% των 310,7 δισεκατομμυρίων ευρώ που εγκρίθηκαν από τους ξένους πιστωτές για τη διάσωση της ελληνικής οικονομίας και τη διατήρηση της Ελλάδας εντός ευρωζώνης, έχει πλέον επιβληθεί επί της νομοθετικής κι εκτελεστικής εξουσίας, εισηγούμενο σειρά φιλοτραπεζικών νομοθετημάτων, κατά το πλείστον αντισυνταγματικών, και εξασφαλίζοντας προς όφελός του την θέση του προνομιακού συνομιλητή των εκάστοτε κυβερνητικών παραγόντων και ξένων τεχνοκρατών.

Από την άλλη μεριά, η οικονομικά καθημαγμένη νεοελληνική κοινωνία έχει βρεθεί όμηρος στις αρπακτικές διαθέσεις των τραπεζών και στην παντελή απουσία του κοινωνικού κράτους δικαίου.

Η ελλαδική Δικαιοσύνη την μνημονιακή δεκαετία έχει να επιδείξει -πλην ελαχίστων εξαιρέσεων που αφορούν κυρίως τα χαμηλόβαθμα στελέχη της- μία ασύμβατη με τον θεσμικό της ρόλο και πόρρω απέχουσα του αποκαταστατικού και αναδιανεμητικού της σκοπού, νομολογία ευνοϊκά διακείμενη προς τα πανίσχυρα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, που βεβαίως γλίτωσαν την πτώχευση σε βάρος της εθνικής οικονομίας και της αναπτυξιακής προοπτικής της χώρας. Ιδίως δε, η προβληματική αυτή εντείνεται στο μέτρο που αυτή η νεόκοπη μνημονιακή νομολογία ήλθε να ανατρέψει την μέχρι πρότινος παγιωμένη και θεσμικά εμπεδωμένη νομολογία των ανωτάτων Δικαστηρίων της χώρας.

Μια πιθανή εξήγηση για την φιλοτραπεζική μεταστροφή της νομολογίας μπορεί να δοθεί υπό το πρίσμα μιας δημόσιας δήλωσης, στην οποία προέβη προ τετραετίας περίπου ενώπιον πολυπληθούς ακροατηρίου απαρτιζομένου από ανώτερους κι ανώτατους Δικαστές, Καθηγητές Νομικής και Δικηγόρους, ο τέως Γενικός Γραμματέας της Ελληνικής Ενωσης Τραπεζών κ. Χρήστος Γκόρτσος, ο οποίος ευθέως εγκάλεσε τους Δικαστές για τις μέχρι τότε ευνοϊκές προς δανειολήπτες αποφάσεις τους κατά τη διαδικασία του ν. 3869/2010 και υπογράμμισε με έμφαση πως εσφαλμένα λογίζεται η μεσαία τάξη ως ραχοκοκκαλιά της ελληνικής οικονομίας, αλλά ότι ο μοναδικός θεσμός της οικονομίας είναι οι τράπεζες, οι οποίες ως τέτοιες πρέπει οπωσδήποτε να τύχουν δικαστικής προστασίας. Την καινοφανή αυτή δήλωση ακολούθησε εκκωφαντική σιωπή εκ μέρους του ακροατηρίου.

Ηταν μήπως αυτή η δημόσια δήλωση του κ. Χρήστου Γκόρτσου αποκαλυπτική του τι έμελλε γενέσθαι στον ευαίσθητο χώρο της ανεξάρτητης Δικαιοσύνης? Αν ισχύουν όλα όσα καταμαρτυρούνται στο παραπάνω άρθρο του dikastiko.gr, τότε η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι καταφατική.

Ωστόσο επειδή η λαϊκή θυμοσοφία αποδίδει πάντα εύστοχα την πραγματικότητα, έχει απόλυτο δίκιο όταν λέει πως “το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι”. Η αξιακή κατάπτωση και ηθική παρακμή στην οποία περιδινίζεται η νεοελληνική κοινωνία είναι απότοκες της σηψαιμικής αποσάθρωσης της μεταπολιτευτικής κομματοκρατίας, η οποία για να διατηρηθεί τεχνητά στον πολιτικό βίο της χώρας και να διαιωνίζει αέναα το φαύλο καθεστώς της, απεκδύθηκε κατά την μνημονιακή δεκαετία του κοινωνικού κράτους δικαίου και προσκολλήθηκε προσαρτηματικά στο εγχώριο χρηματοπιστωτικό σύστημα και κατ’ επέκταση στην διεθνή των αγορών.

Συνεπώς, αν οι νεοέλληνες δεν αποκτήσουμε συλλογική συνείδηση της εθνικής μας ταυτότητας και δεν διεκδικήσουμε σθεναρά την θεσμική συμμετοχή μας στα κοινωνικοπολιτικά πράγματα αλλά αντιθέτως, παραμείνουμε οπαδοί κομματαρχών και πειθήνιοι ψηφοφόροι πολιτικών κομμάτων, διασπασμένοι και διαιρεμένοι σε παρέες μικροπολιτικών συμφερόντων, είναι μαθηματικά προδιαγεγραμμμένο πως θα οδηγηθούμε στον φυσικό αφανισμό μας και στην ιστορική κατάταξή μας ως μουσειακό είδος.