Tης Λίλας Κοζυράκη , ιδρυτικού μέλους της Ευνομίας

Η ΠτΔ επέλεξε την  ημέρα κατά την οποία διοργανώθηκαν  εκδηλώσεις  τιμής και μνήμης για την  106η επέτειο της αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου, για να «αποτίσει φόρο τιμής» στην αυτοαποκαλούμενη κοινότητα των ΛΟΑΤΚΙ, αναφέροντας

«Οι διώξεις, οι διακρίσεις, η κοινωνική περιθωριοποίηση κατά των ΛΟΑΤΚΙ συνανθρώπων μας σε πολλές περιοχές του κόσμου είναι μια σκληρή, επίμονη πραγματικότητα» αναφέρει μεταξύ άλλων η ΠτΔ στο μήνυμά της. Πραγματικότητα που μας αφορά όλους, αφού πλήττει στον πυρήνα της την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και συρρικνώνει την έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ειδικά στις σημερινές συνθήκες αντιμετώπισης της πανδημίας του κορωνοϊού, τα άτομα αυτά αντιμετωπίζουν συχνά ακόμη μεγαλύτερες διακρίσεις σε βάρος τους και περιορισμούς στην πρόσβαση των υπηρεσιών υγείας.   Σήμερα, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας, Αμφιφοβίας και Τρανσφοβίας, στέλνουμε και από την Αθήνα το μήνυμά μας.   Καταδικάζουμε τις διακρίσεις, τη ρητορική μίσους, τη βία σε βάρος προσώπων λόγω ταυτότητας φύλου, γενετήσιου προσανατολισμού ή οποιασδήποτε άλλης αιτίας και υποστηρίζουμε το δικαίωμα του καθενός στην ελεύθερη έκφραση, την ασφάλεια, τον αυτοκαθορισμό και την ίση μεταχείριση». 

και υποπίπτοντας  στα ακόλουθα λογικά και νομικά ατοπήματα:

1. Υπό το κακόηχο ορθοπολιτικό αρκτικόλεξο ΛΟΑΤΚΙ  “τσουβαλιάζει”
ανθρώπους διαφορετικών ιδεολογικών αντιλήψεων, πολιτισμικών καταβολών
και κοινωνικοοικονομικών προελεύσεων. Ουδέν φασιστικότερον τοιαύτων
εξισώσεων.

2. Οι διώξεις και διακρίσεις σε βάρος αυτών των ανθρώπων στις οποίες
αναφέρεται η ΠτΔ, προφανώς αφορούν τα αντιδημοκρατικά καθεστώτα
αφρικανικών ή ασιατικών χωρών και επουδενί τις διαφωτισμένες δυτικές
κοινωνίες, όπου επικρατεί ισονομία και ισοπολιτεία. Άρα κι ως προς τούτο
πάσχει προδήλου σφάλματος η προεδρική ανακοίνωση,

3. Η αναγωγή των παραπάνω στις παρούσες εξαιρετικές συνθήκες που
διαμόρφωσε η πανδημία, επίσης μας ξενίζει και μας δημιουργεί εύλογες
απορίες ως προς το τι και ποιους υπονοεί. Άστοχη κι Άκριτη μεθόδευση εκ
μέρους της ΠτΔ.

4. Τέλος, διαφαίνεται πως η ΠτΔ δεν τελεί εν επιγνώσει των πρόδηλων
αντιφάσεων στις οποίες υποπίπτει, όταν από τη μία λέει ότι «καταδικάζει τις
διακρίσεις και τη ρητορική μίσους» και από την άλλη «υποστηρίζει το δικαίωμα
ελεύθερης έκφρασης κι αυτοκαθορισμού» , χωρίς στοιχειωδώς να
αντιλαμβάνεται ότι αυτά τα δύο δεν αλληλοσυμπληρώνονται αλλά
αλληλοσυγκρούονται με διαχωριστική γραμμή τα νομικά όρια στην κατάχρηση
δικαιώματος.

ΤΕΛΙΚΑ αντί ενωτικού ανθρωπιστικού μηνύματος η ΠτΔ
ξεδιπλώνει μια κακόγουστη αυταρχική ατζέντα